Misschien loop je al een tijd tegen dezelfde patronen aan. Je begrijpt vaak precies wat er gebeurt, maar toch blijf je in hetzelfde rondje terechtkomen. 
Dan gaat het niet meer om nóg meer begrijpen, maar om ervaren.

Mijn verhaal

Als je mij twintig jaar geleden had verteld dat ik ooit mensen zou begeleiden, had ik je waarschijnlijk niet geloofd.

Ik was altijd al gevoelig. Ik voelde veel aan, stond altijd klaar voor anderen en dacht dat dat heel normaal was.
Maar ondertussen raakte ik mezelf steeds een beetje meer kwijt.
 
Ik leefde vooral vanuit mijn hoofd en mijn emoties, zonder echt te begrijpen waar die vandaan kwamen.
Ik dacht dat ik gewoon zo was.
 
Tot ik ontdekte dat veel van mijn reacties helemaal niet over het moment gingen, maar over oude pijn die ik al jarenlang met me meedroeg.

Mijn eerste grote inzichten kreeg ik tijdens  truffelceremonies. Daar begon ik mezelf echt te ontmoeten.

Later kwamen lichaamswerk en ademwerk op mijn pad.

 

Niet omdat ik weer een nieuwe opleiding wilde volgen, maar omdat ik zelf wilde begrijpen waarom mijn lichaam reageerde zoals het deed. Ik ontdekte dat ons lichaam veel onthoudt. Spanningen, verdriet en oude patronen verdwijnen niet zomaar, maar kunnen zich vastzetten.

Stap voor stap vielen de puzzelstukjes op hun plek. Ik ontdekte dat mijn gevoeligheid geen last was, maar juist mijn kracht.
Die ervaring neem ik iedere dag mee in mijn werk.

Waarom ik dit werk doe

In de loop der jaren heb ik mijn eigen manier van begeleiden ontwikkeld. Natuurlijk neem ik alles mee wat ik tijdens mijn opleidingen heb geleerd. Maar mijn eigen reis heeft mij minstens zoveel geleerd.

Door alles wat ik zelf heb meegemaakt,  ben ik anders naar mensen gaan kijken. Ik zie niet als eerste het gedrag. Ik  wil begrijpen wat er onder zit. Want achter gedrag zit vaak meer dan je aan de buitenkant kunt zien.

Achter angst, verdriet, boosheid of steeds terugkerende patronen zit vaak een verhaal. Een verhaal dat ooit is ontstaan om jezelf te beschermen.

Juist daarom luister ik niet alleen naar wat iemand vertelt. Ik kijk ook naar wat het lichaam laat zien. Want ik geloof dat ons lichaam alles onthoudt wat we onderweg hebben moeten wegstoppen.

Ik geloof niet dat ik de antwoorden heb. Wel geloof ik dat ieder mens, hoe moeilijk het soms ook is, een stap kan zetten die past bij zijn of haar eigen proces.

Soms zijn we alleen het contact met onszelf kwijtgeraakt. Soms is één inzicht genoeg. Soms gebeurt er iets tijdens lichaamswerk, ademwerk of een truffelceremonie.

En soms...

heeft iemand helemaal geen advies nodig.

Soms wil iemand gewoon even helemaal zichzelf kunnen zijn. Even niet sterk hoeven zijn.
Even niet alles alleen hoeven dragen.

Voor mij begint daar echte begeleiding. Niet door iemand te vertellen wat hij moet doen. Maar door een veilige plek te creëren waarin iemand zich gezien, gehoord en begrepen voelt. Want als iemand zich echt veilig voelt...dan ontstaat er ruimte. Ruimte om te voelen. Ruimte om los te laten.

En ruimte om stap voor stap weer dichter bij zichzelf te komen.

Want uiteindelijk gaat het niet om wat ik doe. Het gaat erom wat jij weer mag gaan voelen.

 

ben je benieuwd welke stap voor jou nu passend is?

Je hoeft het niet alleen te doen

 

Soms is een gesprek genoeg. En soms laat je lichaam voelen waar woorden niet komen. Samen ontdekken we welke stap  bij jou past.

 

Soms is begrijpen niet genoeg. Je lichaam mag ook ervaren dat het anders kan.

Je hoeft niet harder je best te doen. Soms is een andere ingang helpend.