Ik heb altijd veel aangevoeld. Ik dacht dat het heel normaal was dat iedereen dat deed.
Ik liep een ruimte binnen en voelde direct de sfeer.
Ik voelde wanneer iemand niet lekker in zijn vel zat.
Wanneer er spanning was.
Of wanneer iemand eigenlijk helemaal geen zin had in een gesprek.
Ik dacht dan vaak:
"Dat zie je toch? Dat voel je toch?"
Tenminste... dat dacht ik.
Pas veel later ontdekte ik dat niet iedereen dat zo ervaart.
Alleen trok ik daarna vaak meteen een conclusie.
Zodra ik voelde dat er iets anders was, dacht ik bijna automatisch dat het met mij te maken had.
Ik had vast weer iets verkeerd gedaan.
Ik had vast weer iets gezegd wat ik niet had moeten zeggen.
Of ik had gewoon weer anders moeten reageren.
Achteraf zie ik dat ik de sfeer vaak goed aanvoelde.
Maar de betekenis die ik eraan gaf, klopte lang niet altijd.
Die kwam niet vanuit mijn intuïtie.
Die kwam vanuit mijn oude pijn.
Dat verschil heb ik pas veel later ontdekt.
Iemand kan kortaf zijn omdat hij slecht heeft geslapen.
Omdat er thuis iets speelt.
Omdat hij zich zorgen maakt.
Of gewoon omdat hij een rotdag heeft.
En meestal...
Heeft dat helemaal niets met mij te maken.
Dat besef heeft mijn leven veranderd.
Niet alleen omdat het mij rust gaf.
Maar omdat ik mezelf niet meer overal de schuld van gaf.
Ik hoefde niet meer dagen na te denken over wat ik verkeerd had gedaan.
Ik ontdekte dat ik de sfeer vaak goed aanvoelde...
Maar dat het verhaal dat ik erbij maakte lang niet altijd klopte.
Dat voelde voor mij als een enorme bevrijding.
Vanaf dat moment ging ik niet alleen anders naar anderen kijken...
Maar vooral anders naar mezelf.
Nog steeds voel ik veel.
Dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven.
Alleen trek ik niet meer automatisch de conclusie dat het over mij gaat.
En juist dat geeft mij iedere dag weer een stukje vrijheid.
Liefs,
Renate
Reactie plaatsen
Reacties